domingo 21 de marzo de 2010

Homo homini lupus.

La confianza en el ser humano es algo que más o menos podemos debatir, aunque en el fondo la situación es que lo que queremos está claro, pero lo que es lo está bastante también. Gente que podamos llamar ''buena'' (término que también podríamos cuestionarnos, sin punkismos nihilistas) digamos que la hay relativamente. Normalmente, según cómo. Cuando hay buen rollete, todo el mundo es bueno. Cuando hay hambre, eso de bueno como que no tiene sentido.
¿Puedes estar seguro de que eres una buena persona, de que pondrías tu moral, tu ética y tus principios por delante de casi todo (otra: ¿de qué casi todo?)? Seguramente lo crees, pero esa no es la pregunta. La pregunta es si puedes estar seguro.
Para muestra, un botón.

3 comentarios:

Mireia Pérez dijo...

ja has vist the road o què? :)

Anónimo dijo...

Yaiza !!!
Me he comido una pera-melón !!!
Me he acordado mucho de ti!!!

Poder ser "bueno" a mi modo de ver, es un privilegio. Uno puede difrutar pensando que es "bueno" y por lo tanto tener mayor paz mental, siempre y cuando tenga otras necesidades básicas cubiertas, como seguridad, y también como tu bien dices alimentación, para uno mismo y para lo que considere su grupo de apoyo.
En situaciones límite, "la bondad" pasa a un segundo plano, y la supervivencia es lo que nos mueve, como animales que somos.

"la bondad como privilegio".

Cuídate! MUA!

Deyza dijo...

Bravísimo, citant a Hobbes i tal, passa't a polítiques ja de pas.

L'Anònim té raó fins a cert punt. S'han donat casos en que la gent renunciava a la seva vida o seguretat en favor d'ideals o persones a qui estimava. Si bé això no és generalitzable, si implica la existència d'aquesta possibilitat. Sigui com sigui, això exclouria la típica sentència de "la naturalesa humana..."

Som animals, i com a tals busquem la supervivència, però compte, no només som animals, i podem anar més enllà de l'objectiu base.